Outro dos temas máis presentes estes días nos medios de comunicación italianos é a dirección da política exterior do executivo. No fondo, o que se discute politicamente, non son tanto os problemas concretos, ós que de seguido me referirei, como a aparente debilidade da coalición governamental de centro - esquerda (L'Unione), á que por aquí denominan coloquialmente "la maggioranza".
Como recordaredes todos/as, nas derradeiras eleccións lexislativas italianas (2006) o resultado foi moi apretado. A coalición de centro - esquerda (L' Unione), encabezada polo ex - presidente da Comisión Europea Romano Prodi, derrotou por unha marxe de sufraxios relativamente curta á coalición de dereita, "Casa della Libertà", que candidataba á presidencia do "Consiglio" ó inefable Silvio Berlusconi. L'Unione é un conglomerado moi heteroxeneo, no que caben dende deputados da "Margherita", moitos deles ex - democráta - cristianos, até representantes da aquí denominada "esquerda radical", como por exemplo o Partito Rifondazione Comunista. Esta diversidade está a poñer graves atrancos a unha acción de governo coherente.
A semana pasada, o senado tiña que dar o visto bo a unha orde do día presentada polo ministro de defensa Arturo Parisi, que incluía ó proxecto de ampliación da importante base militar que os EEUU teñen en Vicenza (ó Nordeste do país, nas proximidades de Venecia). Varios dos senadores da coalición de governo ou non votaron a orde do día, malia estaren presentes, ou se abstiveron (as abstencións no senado italiano equivalen a un voto negativo). Así, deuse o paradoxo de que a entrada en trámite do proxecto de ampliación foi só posible porque a dereita presentou unha orde do día alternativa á do governo na que tamén se incluía o "Asunto Vicenza". A coalición de governo votando en contra das propostas do seu propio ministro de defensa ... Eis unha bonita crise de governo aberta!! E a oposición, co vento a favor, a pedir a dimisión do gabinete Prodi porque, segundo eles, Italia non se pode permitir un executivo que non teña unha liña definida en canto á política exterior.
O problema non fai senón reproducir o que ten sido unha constante no panorama político italiano dos últimos anos, e, en certo sentido, tamén dende hai varios decenios: a hiperfragmentación da representación partidaria (máis recente, sobrevida trala hecatombe dos "partidos clásicos": Democracia Cristiana, Partido Socialista e Partido Comunista) e unha tendencia cuasi estructural á debilidade governamental que desemboca nunha constante sucesión de governos e nun récord absoluto - no panorama da Europa occidental - en canto á limitación da "esperanza de vida" de cada executivo. Non coñezo o suficiente a realidade política deste país, pero me gustaría saber cales teñen sido as liñas e políticas de fondo, os puntos en común na praxe dos daquela partidos políticos hexemónicos, que expliquen que, malia á inestabilidade política, o país fora converxendo (máis ou menos) dende a posguerra da IIª G.M. cos máis desenvolvidos do seu entorno.
Volvendo ó rego. O proxecto de ampliación da base militar norteamericana en Vicenza fora no seu día aprobado polo último gabinete de S. Berlusconi. A coalición de Prodi asumiuno, en virtude da preservación do vencello trasatlántico e da boa relación co aliado "prioritario", se cadra, un pouco enoxado pola retirada das tropas italianas de Irak a finais de 2006. Pero agora, parte dos compoñentes da súa coalición (L'Unione) aqueles máis a esquerda, decláranse publicamente en contra do proxecto, segundo algúns non por un "antiamericanismo barato" senón polo impacto ambiental que supoñerán as obras; e acoderán á manifestación anti - base convocada por diversas asociacións civís en Vicenza o día 17. E o problema acrecéntase porque en breve o governo deberá decidir o refinanciamento da misión militar italiana en Afaganistán.
Ante semellante vía de auga no barco da coalición de centro - esquerda, Prodi chamou á orde ós representantes dos partidos alidados en L'Unione nunha xuntanza de urxencia celebrada no Palazzo Chigi, a sede da presidencia do Consello. O resultado foi un compromiso colectivo que dará un pequeno respiro ó governo Prodi. Tódolos membros da "maggioranza", ante o temor a unha posible caída do governo, apoiarán un refinanciamento da misión italiana en Herat (ó Noroeste de Afganistán). Os representantes dos partidos de "sinistra radicale" explicaron o seu cambio de actitude cunha pirueta propia de trapecistas: apoiarán o mantemento das tropas en Afganistán porque se garantiron máis fondos para sufragar o labor das ONGs sobre o terreo e porque os militares italianos están en misión humanitaria e, segundo a constitución, non poden realizar accións bélicas ofensivas. A oposición de dereita critica entón, que as tropas desplegadas en Irak fosen retiradas, pois cumprían unha misión semellante. Pero a resposta é evidente. A guerra contra os talibáns no Afganistán (que non semella acadara tampouco os resultados desexados) iniciouse baixo o paraugas da ONU e a invasión de Irak foi unha iniciativa unilateral da adminisrtación Bush á que se sumaron unha serie de paises "aliados".
O próximo episodio que ameaza o precario equilibro do governo Prodi é o moi polémico proxecto de lei de parellas de feito/convivintes. Pero esa será outra historia.
O caso é antigo mas só agora sentenciado no tribunal de Milão: David Mills, ex-advogado fiscal do empresário Berlusconi, foi subornado por este para mentir e omitir provas de corrupção e falsificação pelo empório Fininvest.
Mensagens
